Over

susanDenktDSC_2933 (2e v)

foto: Mariken Rakestraw

Over de schrijfster

Op 9 maart 1970 werd ik geboren in Maassluis. Daar weet ik niets meer van, want al na een paar maanden verhuisden we naar Son en Breugel. En daarna naar Heeze, waar ik van mijn 4e tot mijn 15e woonde met mijn ouders en mijn zusje.

In het Brabantse dorpje Heeze had ik een prachtige tijd. Ik zat in een drukke, maar heel leuke klas (met 38 kinderen!). Er was altijd wel wat aan de hand, het was nooit saai op school.
Mijn beste vriendin en ik zagen overal mysteries, we hadden nogal veel fantasie. Wij sloten niet uit dat er elfen of aardmannen in het bos om de hoek woonden. Of dat je via een bepaalde holle boom in een andere wereld kon komen.
Bij gebrek aan echte mysteries bedachten we vaak zelf maar iets. Een club of zo. De Groene Hand bijvoorbeeld! Want ja, een groot deel van het eerste Groene Hand-boek is echt gebeurd.

Ik hield van tekenen en lezen en zat vaak in de bibliotheek. Best veel boeken vond ik saai of zeurderig, en duidelijk bedacht door volwassenen. Maar als ik weer een mooi boek te pakken had was ik helemaal blij! Vaak dacht ik: later ga ik zelf ook boeken schrijven. Alleen maar boeken die ik als kind echt zou willen lezen.
Ik schreef trouwens al ‘boeken’, in dikke schriften. Samen met mijn vriendin. Die boeken leken wel erg op bestaande favorieten. Zo heette mijn eerste boek ‘De vier en hun parkiet’. Het had wel 70 bladzijden. Daarnaast maakten we stripbladen, die we dan bij elkaar, en iedereen die verder wilde, in de brievenbus deden. Ook met mijn zusje maakte ik grappige tijdschriften vol stukjes en rare collages en hoorspelen over bekende en onbekende mensen.

Op de middelbare school bleef ik schrijven en lezen. Toen ik 15 was verhuisden we naar Almelo. Ineens moest ik al mijn oude vriendinnen missen. En wat deed je toen, zonder e-mail of smartphone? Brieven schrijven natuurlijk. Echt honderden!

Na de middelbare school ging ik rechten studeren in Utrecht. En daarna aan de slag als jurist bij verschillende bedrijven. Op kantoor valt er veel te schrijven. Alleen moet alles daar kloppen. Je kunt niet zomaar dingen verzinnen om de zaken wat spannender te maken. Best jammer!

Toen ik zelf twee kinderen had (2 jongens) kreeg ik steeds meer zin om echt te gaan schrijven. Ik zei mijn baan op en begon mijn eigen schrijfbureau. Ik schrijf nu serieuze dingen voor bedrijven. Maar dus ook kinderboeken, precies zoals ik vroeger al wilde!